Depresja to choroba często bagatelizowana w społeczeństwie. Nie jest to tylko gorszy nastrój czy chwilowy smutek. To poważne zaburzenie emocjonalne, które wpływa na myśli, emocje, zachowania, a czasem nawet zdrowie fizyczne. Może dotknąć każdego człowieka zarówno osób starszych jak i młodzież, a nawet dzieci. Często osoby doświadczające depresji ukrywają swoje uczucia, ponieważ czują wstyd, lęk, a niekiedy poczucie winy. Swój stan ukrywają także w obawie przed brakiem zrozumienia. Ważne jest, aby wiedzieć, że depresja nie jest oznaką słabości – jest chorobą, którą można i należy leczyć.
Jak rozpoznać depresję?
Objawy choroby bywają różne i nie u każdego występują wszystkie. Do najczęstszych należą:
- Przewlekły smutek i przygnębienie – często towarzyszy mu uczucie pustki, bezsilności lub przytłoczenie codziennością,
- Problemy z koncentracją – trudności w zapamiętywaniu informacji, podejmowaniu decyzji,
- Zmiany w apetycie i śnie – może wystąpić zarówno brak apetytu jak i nadmierne objadanie się, trudności w zasypianiu lub bezsenność,
- Utrata zainteresowania – przestają cieszyć rzeczy, które dotychczas sprawiały radość,
- Obniżone poczucie własnej wartości- towarzyszące poczucie bycia „niewystarczających” lub „beznadziejnym”,
- Myśli samobójcze – jeśli takowe występują należy jak najszybciej skontaktować się ze specjalistą.
Objawy depresji nie zawsze wyglądają jednak tak jak te wyszczególnione powyżej. Nie zawsze jest to smutek, przygnębienie czy wycofanie widoczne dla otoczenia. Bywa, że depresja przybiera formę „uśmiechniętej”. Osoba dotknięta takim rodzajem depresji jest aktywna zawodowo, spotyka się z ludźmi, a nawet bywa duszą towarzystwa. W środku odczuwa niezrozumiany dla niej smutek i przewlekłe zmęczenie. Jest to szczególnie trudna forma depresji, ponieważ otoczenie często nie zauważa cierpienia. Właśnie dlatego warto pamiętać, że czyjś uśmiech nie musi oznaczać braku trudności.
Depresja wśród dzieci i młodzieży.
Depresja wśród dzieci staje się coraz bardziej widocznym problemem. Objawy często pojawiają się pod postacią zmian w zachowaniu czy nastroju. Ważnym sygnałem często bagatelizowanym przez dorosłych jest zmiana ubioru dziecka/ nastolatka. Nagła rezygnacja z ulubionych ubrań i wybieranie bardzo ciemnych kolorów, brak dbałości o czystość stroju mogą świadczyć o spadku motywacji czy samooceny. Jest to oczywiście jeden z elementów, który może sygnalizować, że coś niepokojącego się dzieje, ale sam w sobie ubiór nie diagnozuje depresji. Najistotniejsze jest by dorośli obserwowali zmiany w zachowaniu dzieci i reagowali, gdy coś ich niepokoi. Zwróć uwagę na komunikaty, które wysyłasz do dziecka. Zamiast mówić „Weź się w garść” powiedz „Widzę, że jest Ci ciężko”. Pierwszym krokiem pomocy dzieciom w depresji jest współpraca z psychologiem dziecięcym, psychiatrą dziecięcym i pedagogiem szkolnym.
Jak i gdzie szukać pomocy?
Jeśli czujesz, że depresja może Cię dotyczyć nie ignoruj objawów. Depresja nie znika sama, a wczesne jej zauważenie pozwala na szybką reakcję i skuteczne leczenie. Wsparcie bliskiej, zaufanej osoby bywa kluczowe w procesie zdrowienia. Przyjaciele mogą pomóc poczuć się zrozumianym. Częstym ważnym i skutecznym krokiem ku zdrowiu jest skierowanie się po pomoc do specjalisty – psychiatry lub psychoterapeuty. Terapia indywidualna lub grupowa daje realną szansę na poprawę samopoczucia. Nie bój się leczenia farmakologicznego lub konsultacji psychiatrycznej. Wsparcie lekarskie bywa niezbędne i stanowi ważny element w uporaniu się z choroba. Depresja jest chorobą, nie oznaką słabości. Rozmowa, zrozumienie i wsparcie zarówno od rodziny, przyjaciół jak i lekarza czy terapeuty są podstawa do odzyskania równowagi i radości z życia.
